Η ζωή, ως γνωστόν, είναι γεμάτη εκπλήξεις. Με έκπληξη λοιπόν διαπίστωσα, όταν κοίταξα τις στατιστικές του blog, ότι το κομμάτι που περισσότερο διαβάζεται είναι το μικρό διήγημα που πρώτο, πειραματικά καταχώρησα, με τίτλο: ο άνθρωπος με τα προβλήματα. Διευκρινιστικά αναφέρω ότι: είναι μέρος μιας σειράς μικρών διηγημάτων με τίτλο «άνθρωποι πραγματικοί κι ανύπαρκτοι». Αναφέρεται, όπως ο τίτλος δηλώνει, σε ανθρώπους που υπάρχουν ή υπήρξαν ή δεν υπήρξαν ποτέ. Είναι η τελευταία (κι ακαταστάλακτη) δουλειά μου. Μπαίνω στον πειρασμό να postάρω (η λέξη ανύπαρκτη κι αδόκιμη) δύο ακόμη μικρά κι αδούλευτα κομμάτια. Είμαι περίεργος να δω την ανταπόκριση του (υποθετικού) αναγνώστη.

 

 

Ο άνθρωπος που διάβασε μια λευκή σελίδα.

 

Ο Χούλιο Κορτάσαρ αναφέρει έναν άνθρωπο, τουρίστα σε ένα χωριό στη Σκωτία, που αγόρασε ένα βιβλίο, (πουλάγανε, σε αυτό το χωριό, πολλά τέτοια βιβλία), στο οποίο υπήρχε μία λευκή σελίδα τυχαία βαλμένη σε κάποιο σημείο του τόμου. Ο αναγνώστης πήρε το βιβλίο και το άνοιξε ακριβώς επάνω στη λευκή σελίδα και, για λίγα δευτερόλεπτα, από συνήθεια ίσως, προσπάθησε να την διαβάσει, παρ’ ότι το κενό, σύμφωνα με την τρέχουσα λογική, δεν διαβάζεται. Ακριβώς όμως επειδή η σελίδα δεν περιείχε τίποτα κι επειδή ο χρόνος που απαιτείται για να διαβαστεί το τίποτα είναι μηδέν, ο αναγνώστης την διάβασε. Λίγο αργότερα, όταν το ρολόι χτύπησε τρεις το απόγευμα, ο άνθρωπος πέθανε, γιατί όποιος διάβαζε τη λευκή σελίδα, πέθαινε στις τρεις το απόγευμα.

 

 

ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ

 

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που, επειδή δεν μπορούσε να περάσει μόνος του μια νύχτα, πέρασε μόνος μια ολόκληρη ζωή.

 

Ο άνθρωπος που δεν γνώριζε πώς ήταν.

 

Υπήρχε ένας άνθρωπος που δεν ήξερε τίποτα, ούτε πώς ήταν η φάτσα του, γιατί το πρόσωπό του στον καθρέπτη φαινόταν διαφορετικό απ’ ό,τι το έβλεπαν οι άλλοι στην πραγματικότητα κι επίσης οι φωτογραφίες αλλοίωναν, τις κοιτούσε και του φαινόταν ότι, σε κάθε χάρτινη απεικόνιση υπήρχε ένας διαφορετικός άνθρωπος και αισθανόταν ως περίεργο, ίσως μάλιστα εφιαλτικό, το γεγονός ότι όλοι οι άλλοι μπορούσαν να τον δουν και μονάχα αυτός δεν μπορούσε να δει τον εαυτό του. Έπειτα όμως κατάλαβε ότι ούτε οι άλλοι μπορούσαν να τον δουν, διότι κάθε ένας είχε μια δικιά του εικόνα και μια δικιά του ερμηνεία για εκείνο που έβλεπε κι έτσι υποχρεώθηκε να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι κανένας δεν μπορούσε να τον δει έτσι ακριβώς όπως ήταν, επομένως, αυτό που ήταν, στην πραγματικότητα δεν υπήρχε.

Advertisements